(Bijna) honderd jaar tbs: Inzicht op uitzicht?

Het belangrijkste doel van de tbs-maatregel is het beveiligen van de maatschappij door een adequate behandeling van daders met een psychische stoornis. Het is in 2028 honderd jaar geleden dat de TBR - sinds 1988 tbs genoemd – daadwerkelijk en na jarenlange voorbereiding werd ingevoerd. Deze honderd jaar zijn niet onopgemerkt voorbij gegaan; er waren regelmatig discussies over nut en noodzaak van het tbs-stelsel, over de wijze van behandeling en re-integratie van ex-tbs gestelden en er waren fluctuaties in het aantal tbs-opleggingen en de planning van de daarbij behorende gebouwelijke capaciteit en professioneel opgeleide personeelsformatie. Zeker de laatste dertig jaar is het capaciteitstekort een belangrijk thema en werden tbs-klinieken geopend en gesloten. Op het moment dat de tbs-maatregel bijna honderd jaar bestaat is het capaciteitstekort met grote regelmaat in de publiciteit. Dit boek bevat een bundeling van een aantal van de bijdragen die de auteurs als spreker hebben geleverd aan het door Logacom georganiseerde tbs-congres op 10 december 2024. Zij hebben hun bijdragen herschreven en waar nodig en mogelijk aangevuld tot goed leesbare en actuele hoofdstukken. De inhoud daarvan kan bijdragen aan het optimaliseren van het tbs-stelsel en de oplossing van het vraagstuk van het capaciteitstekort. Het gaat in de hoofdstukken over zowel de herijking van het tbs-stelsel als over maatschappelijk draagvlak voor de maatregel, over het veiligheidsdenken en over het perspectief van de nabestaanden en slachtoffers van door tbs-gestelden gepleegde delicten, die zoals blijkt, blijven zitten met trauma’s en materiële problemen waarvoor vanuit de overheid nauwelijks aandacht is.

Dit boek beoogt een bijdrage te leveren aan het oplossen van het capaciteitstekort en aan een zinvolle tenuitvoerlegging van de tbs-maatregel. Het is geschikt voor professionals die in uitvoering, management en beleid werkzaam zijn in onder meer forensische psychiatrie en psychologie, de reclassering, (gecontracteerde) zorgaanbieders, ministeries, gemeenten, politie, rechterlijke macht, advocatuur, expertisecentra, ambulante ondersteuning en begeleiding (wijkteams e.d.), herstelgerichte GGZ en lectoraten/opleidingen op het terrein van onvrijwillige zorg en hulpverlening.