Mensen met psychische klachten komen steeds vaker terug bij de huisarts

De krant bericht: "Huisartsen zien steeds meer mensen met psychische klachten, en tegelijkertijd neemt de complexiteit toe. Uit een enquête van huisartsenvereniging LHV bleek vorig jaar nog dat 93 procent van de huisartsen weinig tot geen mogelijkheden ervaart om patiënten door te verwijzen naar de specialistische ggz. Bij de generalistische ggz, voor lichtere psychische klachten, ligt dit percentage op 67."

De reportage van Trouw-journalist Susan Wichgers over de Utrechtse praktijk van huisarts Nanja Danhof, maakt duidelijk hoe moeizaam en nijpend het in de praktijk is om voor mensen met hevige psychische klachten passende hulp te vinden.

Auteur Gert Schout, van het boek Mijn broeders hoeder. Naar een gezelschappelijke psychiatrie reageert op het artikel: "Wat een bewonderenswaardige doorzetter, die huisarts Nanja Danhof. Als huisarts in de Utrechtse wijk Kanaleneiland is ze eindeloos bezig met verwijzen en rondbellen om mensen onderdak te brengen bij de GGZ. De pingpongpatiënt die heen en weer verwezen wordt tussen aanbieders die er allemaal liever niet aan beginnen. De boemerangpatient die zich na een vruchteloze ‘behandeling’ weer bij haar als huisarts meldt. Tenslotte de zorgmijders die hun hoop opgegeven hebben dat instanties nog iets voor hen kunnen betekenen."

Hij vervolgt verder: "Stel we gaan op woensdagmiddag in haar praktijk op Kanaleneiland een onderwijsgroep beginnen. Alle mensen die op een wachtlijst staan voor de GGZ of niet toegelaten worden vanwege uitsluitingscriteria, zijn welkom om zich bij die onderwijsgroep aan te sluiten. In die groep krijgen ze geen diagnose maar gaan ze aan het werk met de relationele uitdagingen die gepaard gaan met somberheid, angst, paniek, obsessieve gedachten, verslavingen of verwardheid. Iedere deelnemer heeft iets te leren. Dat leren kan het beste in een omgeving van metgezellen die als gezel (student) ook iets te leren hebben. De groep wordt opgestart door iemand die ruimte geeft zodat iedereen zijn verhaal kan doen, maar tegelijkertijd stimuleert dat mensen zichzelf helpen door elkaar te helpen. De groep zal al snel te groot worden voor de vergaderruimte van de praktijk in Kanaleneiland waarna er gebruik gemaakt wordt van de lokalen van omliggende scholen die op woensdagmiddagen toch niet gebruikt worden. Groepjes van 10 – 12 gezellen (studenten) gaan onbegeleid verder zolang ze willen. In verschillende klaslokalen ontstaan er zo weefsels van giften en wedergiften tussen de gezellen." Lees hier de complete reactie van Gert Schout.

In zijn boek haalt Gert Schout een vorm van psychiatrie aan waar aandacht wordt besteed aan het (opnieuw) opbouwen van een netwerk rond mensen met (meervoudige of zware) psychiatrische problemen. Een vorm van psychiatrie waarin relaties centraal staan in plaats van 'transacties'. De huidige ggz is de afgelopen jaren door marktwerking getransformeerd. Een transactionele benadering gaat gepaard met een voorwaardelijke, procedurele betrokkenheid van hulpverleners. De zorg komt pas op gang als de vraag past in het aanbod; als aanbestedingen, beschikkingen of indicaties aflopen, stopt de zorg. 

Meer weten over gezelschappelijke psychiatrie? Kom naar het congres op 12 maart in Zwolle. 

Op dit congres staat de vraag centraal hoe een gezelschappelijke psychiatrie eruit ziet en hoe die kan worden versterkt. Maar we willen meer dan een antwoord op die vragen. We willen ook een beweging in gang zetten. We sluiten dit congres daarom af met een zaaldiscussie over dat voornemen. Lees hier meer informatie.

Deelnemers aan dit congres ontvangen het boek Mijn broeders hoeder. Naar een gezelschappelijke psychatrie gratis.